दोघांच्या भांडणात
तेजोमयीच्या बाबा बाथरुमचे लाईट बंद करायचं, नेहमीच विसरुन जात. आई त्यांना अनेकदा ही गोष्ट लक्षात आणून देत असे. पुन्हा असं कधी घडणार नाही असं बाबा म्हणत. मात्र,पुन्हा त्यांचे ये रे माझ्या मागल्या.
हे असं विसरणं चांगलं नाही, हे बाबांना ठाऊक असलं तरी कां कोण जाणे, त्यांच्याकडून असं पुन्हा पुन्हा व्हायचं. मग आईही त्यावरुन त्यांना बरं वाईट बोलायची.
काल सुध्दा असच घडलं. बाथरुमचा लाईट बंद करण्याचं बाबा विसरले. आईच्या ते लक्षात आलं. पण ती काहीच बोलली नाही. हे बघून तेजोमयीस आश्चर्य वाटलं. आनंदही झाला. या लाईटवरुन होणारी वादावादीचा तिला कंटाळा आला होता.
एकदा तिने याबद्दल अलेक्झांडर (द डागी)ला विचारलं होतं. त्यानेही नापसंती दर्शवली होती. पण आईला सांगण्याची त्याची टाप नव्हती. तेजोमयी बाबांना बोलू शकत नव्हती. त्यामुळे आई आज स्वत:हून बाबांना काहीच बोलली नाही हे बघून तिला झालेला आनंद तिने लपवला नाही. ती बाबांकडे जाऊन म्हणाली..
द्या टाळी..
कशासाठी गं ? बाबांनी विचारलं.
कशासाठी रे ?बाबांनी अलेक्झांडरला हातवारे करत अलेक्झांडरला विचारलं.त्याने बाबांना बाथरुमकडे नेलं.तेव्हा त्यांना बाथरुमचा लाईट सुरु असेलला दिसला. तेव्हा कुठे त्यांच्या डोक्यात प्रकाश पडला.ते उर्त्स्फुतपणे बोलून गेले आज सूर्य पश्चिमेकडून उगवला वाटतं.
या सगळया घडामोडींवर आईचं लक्ष होतच, सूर्य पश्चिमेला उगवला वाटतं, हे वाक्य कानावर पडताच, आई पाय आपटत बाथरुम जवळ आली. तिने एक कागद बाबांच्या हातात सोपवला..
कशाचा आहे गं? ते कसेबसे बोलले.
उघडून बघाना. की ते सुध्दा मीच करु.आई रागाने म्हणाली..
काही तरी गंभीर घडणार हे अलेक्झांडरच्या लक्षात आले. तेजोमयीला तसचं वाटलं. ते दोघेही तिथून हळूच जाऊ लागले. तेव्हा आईने चक्क रस्ताच अडवला.
आँ, हे काय गं आई?तेजोमयीन डोळे विस्फारुन म्हणाली. अलेक्झांडरची आईकडे बघण्याची हिमत्तच झाली नाही.
का कां काय म्हणजे? चोंबडेपणा करुन झाला ना तुमचा.
क क कसला चोंबडेपणा? तेजोमयी कशीबशी म्हणाली.
काहीतरीच काय बोलतेय गं तू.बाबा म्हणाले.
तुम्ही तर तोंडच उघडू नका.आई रागाने म्हणाली.तिने बाबांच्या हातातील कागद खसकन ओढला.
वाचला का? की तोही मीच वाचून दाखवू. आई बाबांना गुस्यात म्हणाली.
वीजेचं बिल आहे ते.बाबा म्हणाले..
ते मला कळतं. तितकी शिकलीय मी.
आता शिकण्याचा आणि बिल बघण्याचा काय संबंध हे काही तेजोमयीला कळेना. आईचा रुद्रावतार बघून अलेक्झांडर अंग आक्रसून एका कोपऱ्यात जाऊन बसला.
अगं, तू काहीबाही काय बोलतेस.सरळ बोलना.बाबा म्हणाले
सरळ बोलणं कळलं पाहिजे ना. आईने प्रत्युत्तर दिलं.
म्हणजे काय?
बिला सारखं बिल, त्यात काय सरळ बघण्यासारख?
तीन हजार रुपये आलय.
आँ, बाबा एकदम अंगावर काटा आल्यासारखे म्हणाले. त्यांनी आईजवळून तो कागद घेतला. उलटसुलट बघितला. बिल तीन हजार रुपयांचच होतं.
काही तरी चूक झालेली दिसते. बाबा म्हणाले.
काही चूक नाही.चूक तर तुमची आहे ना.
मी काय केलं?
मी कितीदा सांगितलं की बाथरुममधून परत आलात की लाईट बंद करा..बंद करा. पण तुम्ही माझं नं ऐकण्याचच ठरवलय ना.
सगळचं तर ऐकतो तुझं..
मग लाईट बंद करा.. बंद करा असं दररोज सांगते, ते कां ऐकत नाही?
अगं तेच नेमकं विसरुन जातो.
मग व्हाट्सॲपवर सतत बघणं नाही विसरत तुम्ही.आई मोठ्या आवाजात म्हणाली.
आई आता भांडणाच्या पूर्ण मूडमध्ये आल्याचं तेजोमयीच्या लक्षात आलं. अलेक्झांडरने आपलं अंग आणखी आक्रसून घेतलं.
बिनकामाच्या गोष्टी जास्त करताना म्हणून मग कामाच्या गोष्टी विसरायला होतं. मग बील तीन हजाराचं आलं तर बोंबलता कशाला?
मी कुठे बोंबललो? बाबाही किंचित गुस्स्यात येऊन म्हणाले.त्यांचाही पारा आता हळूहळू चढू लागल्याचे ते चिन्ह होते.असे झाले की मग ते जोरजोराने बोलू लागत. शेजारीपाजाऱ्यांना ऐकायला जात असलं तरी त्याची ते पर्वा करत नसत. मग त्यावरुन आई त्यांना काहीबाही बोलत राही.
आता जर हे वेळीच थांबवलं नाही तर पुन्हा आराडोओरड सुरु होऊन आईची आदळआपट सुरु होईल हे लक्षात आल्याने आपणच काहीतरी करायला हवं,असं तेजोमयीस वाटलं. ती विचार करु लागली. तिला एक कल्पना सुचली तिने पटदिशी बाथरुमचा लाईट बंद केला. आणि टाळया वाजवल्या.
टाळ्या वाजायवला इथे काय मदारीचा खेळ चाललाय की काय गधडे. आई तेजोमयीकडे रागाने बघत म्हणाली.
अगं मी लाईट बंद केला ना, त्यामुळे समस्याच मिटली. म्हणून मी टाळया वाजवल्या. तेजोमयी खाली मान घालून बोलली.
उगाच शहाणपणा करु नकोस.आई बरसली.
आई जरा ऐकून घेना.अगं, लाईट बंद न करण्यावरुनच तुला बाबांचा राग येतो ना, म्हणून तो राग जाण्यासाठी मला जे सुचलं ते मी केलं.
थँक्यू, बाबांनी म्हणाले. आक्रसलेला अलेक्झांडर थोडा सैल झाला. त्याने मान वर करुन आईकडे बघितलं. संपला ना विषय.मग जाऊ दे गं,असे काही भाव त्याच्या डोळयात होते.
समस्यचे मूळ कारण संपल्याने आईचा पारा किंचित कमी झालाच होता.
मग या तीन हजाराच्या बिलाचं काय?
अगं ते बाबा भरतील ना.त्यासाठी या महिन्यात माझ्यासाठी आणणाऱ्या खाऊचा खर्च कमी करा.तेजोमयी म्हणाली..
अगं, काहीतरी काय बोलते तेजो तू, आई तिला जवळ घेत म्हणाली.
बाबांनी तिच्या डोक्यावरुन हात फिरवला.
मुलगी शहाण्यासारखी वागते मात्र, तुमचं दिवसेंदिवस अडाण्यासारखे वागणं काही कमी होत नाही. बाबांकडे बघत आई किंचित नरमाईच्या स्वरात म्हणाली.
बरं बाई, माझा अडाणीपणा कमी करुन पोरिसारखाच शहाणा वागीन आणि प्रत्येक वेळी बाथरुमचा लाईट बंद करीन. तसं नाही केलं तर तुला जी शिक्षा करायची ती शिक्षा कर. बाबा दोन्ही कान धरुन नाटकी स्वरात, आईस म्हणाले.
ठीक आहे..ठीक आहे.पुरे झालं नाटकी वागणं.आई सौम्य सुरात म्हणाली. तिचा राग जवळपास गेला होता.
अलेक्झांडरकडे वळून ती म्हणाली, ठोंब्या तुला आगावूपणा करायला कुणी सांगितला रे? कशाला घेऊन आलास बाबांना इकडे बाथरुमचे लाईट सुरु असल्याचं दाखवायला? सुरु राहिला असता ना दिवसभर.मग आलं असतं बिल भरमसाठ. तेव्हा कळलं असतं ना यांना. आई अलेक्झांडरकडे बघत म्हणाली.
आई आपल्याला बोलते हे काही अलेक्झांडरला कळलं. पाण आपण चांगलं की वाईट केलं हे मात्र त्याला उमगलं नाही.
साध्या साध्या गोष्टीचं किती भांडवल करतात ही मोठी मान्सं. लाईट सुरु दिसला तर तो आईसुध्दा बंद करु शकतेच ना.पण ती, तो तसाच राहू देतं. भांडण उकरुन काढण्यासाठी की बाबांना धडा शिकवण्यासाठी.तेजोमयी मनात म्हणाली.
हं, असं म्हणून तिने दीर्घ श्वास घेतला. या दोघांच्या भांडणात तिसऱ्याचा म्हणजे वीज कंपनीचा फायदा होतो हे तेजोमयीच्या लक्षात आलं. या तिसऱ्याचा फायदा होऊ न देण्याचा निर्धार तिने मनात केला. त्यामुळे भांडणाला संधी नाही आणि वीज बिलात वाढ नाही. तेजोमयी मनात म्हणाली. आपल्या कल्पनेनं ती खुदकन हसली.
सुरेश वांदिले