उन्हाळ्याच्या सुट्टित तेजोमयीची धमाल सुरु होती. आज तिच्या घरी वैष्णवी, कल्याणी, प्रणिती, सुनिती या मैत्रिणी गोळा झाल्या होत्या. अलेक्झांडर कधी उडी मारुन तर कधी शेपूट हलवून आनंद व्यक्त करत होता. त्यांच्या गप्पाटप्पा रंगात आल्या असनानाच अलेक्सा गोर्जीने एक प्रश्न केला, तुमच्या घरातल्या किचनमध्ये किती भांडे असतात हे ठाऊकाय का? कुणालाही किचनमधील भांड्यांची संख्या सांगता आली नाही.
“मग द्या टाळी.” गोर्जी म्हणाली. अलेक्झांडरने आपला उजवा पंजा तिच्यासमोर केला.
“आम्हाला काहीच सांगता आलं नाही. यासाठी टाळी कशाला? स्वत:ची हुर्रेय उडवल्यासारखचं हे.” तेजोमयीनं लक्षात आणून दिलं. सगळ्या मुलींनी मान डोलवली. टाळीसाठी प्रतिसाद देऊन चूक केली काय, असे भाव अलेक्झांडरच्या चेहऱ्यावर उमटले. त्याने ओशाळून गोर्जीकडे बघितलं.
त्याला जवळ घेत तेजोमयी म्हणाली, “गोर्जीचं काहीतरी भलतचं असतरे. तू मनाला लावून घेऊ नकोस.” अलेक्झांडरने तिच्या गालाला जिभ लावून, आपलं समाधान झाल्याचं सुचित केलं.
“मग, आता मला जे भलतं सुचलय ते सांगू का?”गोर्जीने विचारलं.
“सांग की.” प्रणाली म्हणाली.
“मला किचनच्या भांड्यात एक नवा खेळ दिसतोय.”
“म्हणजे?
“तुम्हाला कुणालाच स्वंयपाकखोलीत कोणती नि किती भांडे आहेत हे ठाऊक नाही. मग तुम्ही तिथे जाऊन बघा. त्याची यादी करा. बघा कशी धम्माल येते.” गोर्जीने सुचवलेला हा खेळ सर्वांना खूप आवडला. सगळयाजणी आपआपल्या घरी लगबगीने निघून गेल्या.
तेजोमयीही किचनमध्ये गेली. पाठोपाठ गोर्जी आणि अलेक्झांडर होतेच. अलेक्झांडर लगेच माघारी वळला नि त्याने तेजोमयीच्या खोलीतून वही आणि पेन आणून तिच्या हाती सोपवली. गोर्जी आणि तेजोमयीने कुरवाळून त्याचं कौतुक केलं.
तेजोमयीने भांडे मोजून त्यांची नावे लिहायला सुरुवात केली. तासाभरात सर्व भांडी मोजून झाली. मात्र बऱ्याच भांड्यांची नावं काही तिला आठवेना. किचनमध्ये १२३ प्रकारची वेगवेगळ्या आकाराची लहान मोठी भांडी होती. दोन तासानंतर मैत्रिणी परत तेजोमयीच्या घरी आल्या. प्रत्येकीच्या घरातील किचनमध्ये जवळपास सारखीच भांडी असल्याचं त्यांच्या लक्षात आलं.
“आपलं किचन म्हणजे अजाबखानाच जणू.” प्रणितीने प्रतिक्रिया दिली.
“इतक्या वस्तू किंवा भांडे कशासाठी लागतात?”वैष्णवीला प्रश्न पडला.
“या प्रश्नात एक गंमतखेळ दडलाय.”गोर्जी चटदिशी म्हणाली.
“कोणता?” तेजोमयीने विचारलं. गोर्जीने मग प्रत्येकीच्या कानात हा गंमतखेळ सांगितला. सगळया मुलींचे डोळे विस्फारले. तासदोन तास खेळून मुली घरी गेल्या.
“किचनमध्ये किती भांडे असतील, हे सांगू शकशील का? असं रात्री जेवण्याच्या वेळी तेजोमयीने आईला विचारलं.
“हे काय नवीन.” आई किंचित त्रागा करत म्हणाली.
“नवीन नाही जुनीच भांडी.” तेजोमयी गोर्जीला डोळा मारत म्हणाली.
“तुम्हा दोघींचं काय चाललय?” बाबांनी विचारलं.
“साधा प्रश्न. किचनमध्ये भांडे किती?”
“असतील पाच पन्नास!”आई उत्तरली.
“पाच की पन्नास?” तेजोमयीनं विचारलं.
“तूच आणलीस ना ही भांडी, मग तुला ठाऊक असायला हवी.”बाबा हसू दाबत म्हणाले.
“मी सांगू का?” तेजोमयी म्हणाली.
“म्हणजे, तू ही भांडी मोजलीस की काय?”
“मोजली,” असं उडी मारुन अलेक्झांडरने सांगण्याचा प्रयत्न केला.
“मग सांग बघू” बाबा म्हणाले.
“१२३!” असं तेजोमयी सांगताच आईला ठसका लागला.
“इतकी भांडी?”बाबांनी आश्चर्य व्यक्त केलं.
“खरंच बाबा इतकी भांडी आहेत किचनमध्ये”.
“जेवण झाल्यावर आपण पुन्हा मोजू.” गोर्जीने सुचवलं. त्याप्रमाणे मग आईने किचनमधल्या वस्तू आणि भांडी मोजली.
“बापरे १२३!” आईने आश्चर्य व्यक्त केलं.
“म्हणजे तुम्हाला आठवत नाही का आई, ही भांडी कधी नि कशासाठी घेतली ते?” गोर्जीने विचारलं.
“नाही आठवत.”
“यातली सगळी भांडीतरी वापरलीत का?” बाबांनी विचारलं.
“छे हो, फारतर ४० -५० भांडी वापरली असतील.”
“अरे देवा!” गोर्जी उर्त्स्फुतपणे बोलून गेली. तेजोमयीला हसू आलं. बाबांनी हसू दाबलं.
“कधीतरी उपयोगात येतील म्हणून घेत गेले नि त्यांची संख्या वाढत गेली. मोजकी भांडी सोडली तर बाकीची तशी पडून राहिली, धूळ खात.” आईने खेद व्यक्त केला.
“ही भांडे शोधमोहीम सुचली कशी?” बाबांनी विचारलं. तेव्हा तेजोमयीने या शोधमोहिमेचा खेळ गोर्जीला कसा सुचला हे सांगितलं.
“या खेळाने तुमचा वेळ चांगला गेला नि माझे डोळे उघडले.”
“मग आई, ज्या भांड्यांची गरज नाही ती देऊन का टाका की आपल्या कामवाल्या काकूंना.”गोर्जीने सुचवलं. ही छान कल्पना सुचवल्याबध्दल आईने गोर्जीची पाठ थोपटली. अलेक्झांडरने तिला मिठी मारत त्याच्या पध्दतीने कौतुक केलं.
सुरेश वांदिले